مردم جفــــا بد است ،خدارا وفا کنــــــــــــــــــید

فکری به حال خویش برای خدا کنیـــــــــــــــــد 

مردم کمی به خویش بیایید این  خطاســـــــــــت

در کار خلق اینهمه رنگ وریا کنیــــــــــــــــــد

عمری گذشت وعشق نیامد به کارتـــــــــــــــان 

پس کی به سوز عشق دلی آشنا کنیـــــــــــــــد ؟

در کثرتِ مجازیِ این عشقهای ِرنـــــــــــــــگ

مردم دلی به رنگِ خدا دست وپا کنیـــــــــــــــد

این بادها برای چه در غبغب شماســـــــــــــــت 

بر بادهایِ بادیه، به، تا، رها کنــــــــــــــــــــید

سنگ است سینه ها که در آن است کینه هـــــا 

ای سنگ سینه ها ،حذر از کینه ها کنیــــــــــد 

مردم !چنین که فتنه ونیرنگ جاری اســـــــت

فکری برا ی سیلِ نزولِ بلا کنیــــــــــــــــــــد

این لقمه ها ی ِشبهه که در سفره میرونــــــــد 

طوفان شعله هاست که فردا به پا کنـــــــــــید 

باید علاج واقعه قبل از وقّــــــــــــــــوع کرد

قربان چشمهای شما ،چشم وا کنیـــــــــــــــــد 

مردم !خیانتی است گران اینکه راز خـــــلق 

پیوسته بی خیال خدا بر ملا کنــــــــــــــــــید 

کاشانه ای زمهر بسازید وونــــــــــــــدر آن

روشن چراغ صحبت ِآلِ عبا کنــــــــــــــــید 

اخلاص وعشق ،زاد ِرهِ دلبری بس اســــت 

پیدا کنید و در دلِ مشتاق،جا کنـــــــــــــــید 

روزی به لاله های چمن سرزنید وپــــــــس 

خود را به درد و داغ کمی مبتلا کنیـــــــــــد 

نیکی چراغ ِروشنِ راه هدایت اســـــــــــــت 

احسان ،سعادتی است اگر در خـــــــفا کنیــد

هستی مدام ،صحنه یِ تسبیح ومستی اســـــت 

ای قطره ها یِ بــــسته ،به دریــا شنا کنیــــد 

چیزی شبیه ِکشتی ودریـــــاست کار خـــــلق

بر خویش اگر نه رحم کمــی فکر ما کنیـــــد 

گاهی به اشک ِنیم شبی ای شــکستـــگــــــان 

دستی بر آورید بلند ودعا کنیــــــــــــــــــــــد 

شعر ِکویربحر گهر بار زندگـــــــــــی است 

آیینه ی صفاست اگر اعــــــتنا کنیــــــــــــــد 

حالا همین بس است هــــــمین چند دانـــه دُر

باقی برایِ بــــــــــــــــعد،اگر خوب تا کنیـــد